- روز ِ عادی ِ باران - بی‌وفقگی باران بر سطح تن، محیط را در سکوتی درونی می‌کند که جز صدای باران چیزی نیست: حالا که من در درون ِ خالی، شکلی از رها شدگی را در سر انگشتان ِ کودکی‌ام می‌جویم، چه بسته‌تر داری از ماه در درون ِ سینه، که سپید این چنین می‌کُشَد، بی کلام در راز  ِ یک عشق، وقتی در استوایی از تن، حلول ِ …

ادامه مطلب

- آسیب شناسی ِ رویا  - حقارت ِ اسبی که در حافظه‌ام می تواند از هزاران تن ماهیچه‌ی قلب‌اش را سترون‌تر از این صورت من بباراند بر دشت، احتمال ِ نگاشتن ِ من است. هزاران تن ِ یک شکل که در نهایت ِ فرم ها از گریختن معنای انسان به درون ِ قلب‌ام گریخته بودند، اما اسب ایستاده‌ست آنجا. روی تن‌ها، در حافظه‌ام - سترون.  من به بدن‌مندی نور معتقدم …

ادامه مطلب

- رنگ های تنها - در ارتفاعی از زن که از مفهوم ِ عشق، دور تر می‌رفت قلب ِ قطره‌ایی من، آینه می‌شکست در زیبایی تصویر ِ تو، وقتی عمود بر فاصله، می گریستی ابر را و باران یکی از نام های دیگر من است که از سیاه ِ چشم های من خالی می‌کند تصویر ِ زیبایی که در آینه می‌شکند. حالا خالی‌ترم و چیزی به جز بدن‌ام برای ارائه …

ادامه مطلب

- رویا و عینی! پاره ایی از یادداشتی اولیه، پیرامون شعر و بدن مندی       ادامه ی تجربتم در کلام، به سکوت می خورد و می شکندَم سکوت، مشت ِراز تصویر کودکی ام را در آینه باز می کند: خالی می بینم.  غایت نبشتن در من - حالا - همین خیرگی به سکوت است، پس از رگبار کلمه. تا در زیر باران حرف، مکسّربینی از خودم را در …

ادامه مطلب

__خواب_باران_فلزی__out (1).mp3 - - خواب ِ باران فلزی - نشسته در مکعب فلزی، حافظه ایی از قلب که روزی شعر تر از باران تپیده در آینه قلب بودگی‌اش را و در عمق ِ انفصال ِ ضمایر از صورت، رنگ می‌دَرَد و من در کودکی‌ام درونی تر از کلمه می‌شوم: پس عقوبت من گریستن ِ گلی‌ست که رنگ را در اضمحلال تن‌اش، شفیره‌ایی از تداوم ِ پروانه می‌کند، تا برود. نشسته …

ادامه مطلب

- - صبح ِ روشن تر از آبی - به حافظه‌ی اشیا رسوخ می کنم. تاریخ ِ تن‌ام را مثله می‌کنم، تمام ِ بوسه‌های زمانی بعید ترا در لحظه‌های پس از مرگ‌ام از دهان‌‌ام می کاهم که ابری سا‌کت‌ام حالا، در زهدان ِ باران و تحدب می‌گیرد پرنده‌ایی غمین از سینه‌ی تو، در تکه‌ایی از آسمان که ماه را شخصی‌تر از شب ِ اشیا به بی‌بدنی ِ اندام ِ زمان …

ادامه مطلب

- - تنها تر از تقطیر یک حنجره در هنگام کلمه‌ی بوسه لب های تو بارید و رها تر از چشم افتادم در منظره. در فصل ِ دوری تو از فارسی، من افتادم از سیب و گندم، و انسان این جا می افتدد، نور از صورت تو می‌ریزد، من به تو نمی‌رسم و شب همین جا در اعصاب یک گریستن تن، بدن‌اش می‌ریزد، به درون ِ سیاهی ِ تر از …

ادامه مطلب

این اثر روایتی از یک رنجش عمیق عاشقانه-وجودی است که در آن شاعر با مرگهای نمادین و تولدهای دوباره، به جستجوی معنا و بقا در قالب شعر و عشق می‌پردازد. پایان‌بندی شعر هم با تصویر «دریایی شدن» و «مرطوب کردن فضا بدون گریستن»، حاکی از پذیرش و آرامش پس از تلاش است.

ادامه مطلب

ماسه / ش / چ - قرار بود تا کودکی ِ آویخته از چشم های تو روشن تر از کلمه باشد، اما من سرخ تر از باران در ادامه‌ی غمی کاملا انسانی ریختم. باران ِ محیطی‌ام که ضربه نمی‌زند به پنجره‌ی چشم و در درون ِ قرنیه نشسته با تاریخ ِ عتیق ِ انسانی‌اش. صراف به قدیمی ترین درد ِ بشر،  یک کودک بوده‌ام تنها که دیدن ِ چیزها را …

ادامه مطلب

- - تالاب ِ حافظه‌ی مرکب از عشق و انسان، درونی‌تر از قلب زخمی دارد در چیزها تا تپیدن‌اش را بگستراند در محیط، با جوهر‌ه‌ی پرنده. از همین محیط در من کم می‌شوی تا در درونِ چیزها بروی و از سطح به تو نگاه کنم. از سطح ِ ماسیدگی ِ انعکاس یک درخت در آب، یک گلوله در تن و انعکاس ِ یک بوسه بر لب. سطحی تر از کلمه، …

ادامه مطلب