۱ - گیاه ِ پنبه، وقت انسجام ِ حرکات ِ طیف ِ نور در درون ِ پذیرش محیط به عمق ِ حدقه‌ی تو زده. بافته اشک بی‌صفتی خود را از سترونی ِ محیط در ابر. چند گزاره‌ی معقول از بهار: مثل شکفتنِ گل، شکافتن ِ خاک/ و گزاره‌ی ابدی حضور  ِ فراموشی روی سطح ِ شن، وقتی که عمق ِ پای روی رحم ارتجاع دارد در زمان: می شکند نور، رنگ …

ادامه مطلب

    - نهیب ِ درخت می‌زد پلک، برگ می‌انداخت. رو به روی من ایستادی. بر اشک ِ من خم شدی و رفتار رنگ در منتهای قرنیه‌ام بازمی‌گشت به خونی از تنی که من نبود. در تن دیگرم، در فساد ِ جسد کودک‌ام، زیر یخ‌های عتیق ِ زمین، خورشید ذوب می‌شد. بر اشک ِ من خم شده بودی و رفتار رنگ در منتهای قرنیه بازمی‌گشت به خون. در شکل ِ …

ادامه مطلب

- حباب های متصل به هم، شکست ِ تصویر ترا در هوا تا جایی می‌برند که ابر بگرید. حباب های متصل به هم، مفصل تصویر تو هستند که در اتاق ِ ابری‌ام تن ِ عاشقانه‌ی ترا می گریند. بخارِ هوا، رد سر انگشت بر روی پنجره که اشاره دارد به جای خالی ِ ابری که یکه دارد بغض اش را از هویت ِ سر انگشت. میان ِ هجوم های کودکی …

ادامه مطلب

- چگونگی ِ رسوخ ِ قطره‌ایی به درون ِ خودش، به درون ِ گذشته‌اش، وقتی که شرمِ بکارت، اشک را در درون ِ حدقه ابدی می‌کند، می‌شکافد چشم ِ من را. نوری‌ست این ابتلای گذر، نوری‌ست این سفر که می‌نشاند آب را به درون ِ رگ. که می نشاند به درون ِ نبض، رنگ را.  نشسته‌ام. می‌نشینم. نشسته بودم.  آمده‌ام، می‌آمدم، آمده بودم.  نوری‌ست این خفگی زیر حجم ِ سفیدی …

ادامه مطلب

- نگاه داشته‌ایی شره‌ی رگ ِ فلزی را میان ِ دوسطح ِ بدن از آب. کمانه می‌کند رفتار  ِ درونی شلیک در سلول منجمد ِ بوسه. آبی تر از خون می‌پنداری خواب را. تشنه‌ام. و آبی تر از خون می‌آلایی آب را. تشنه‌ام. باران می‌آید. به درون ِ پوسته‌ی گلی معلق در آب رفته‌ام که رگ ِ بریده‌اش را در فضا ول داده. بی دقتی بهار ، چگونگی پاشیدن ِ بدن …

ادامه مطلب

- بغضی که در لایه بیرونی ِ ناخودآگاه که به سطح ِ پوست می‌رسد، شکسته‌ انسجام شکل مخیله‌ی ابر را و این طبیعت ِ حضور آدم است. آدم.  پیش از ابتلا به شکل چیزها، وقتی که بکارت ِ محیط، دریده تر از عنبیه‌ی انسانی ما به خالی های مطلق خیره بود، توده‌ی سفید، رَم کرد روی جداره‌ی محیط. ابتدای ِ پیوند خدا به موجودات اینجا اتفاق می‌افتاد. در اشکال ِ …

ادامه مطلب

- مواجه نمی‌شود با تصویرم در آینهْ خود / که تو بیش از هندسه‌ی قرنیه، شکافته و به آب ریزانده حضورم.  متراکم‌ام حالا.  آب های مسافر ام، مشت‌ام که به صورت می‌زندم در آب و می‌شکند استخوان ِ آب / تن‌ها شدن می‌گیرد. در برخورد ِ مشت به آب دانستم که زنده بودم، حالا لحظاتی پس از مرگ‌ام است، لحظاتی پس از ریختن‌ام به مرکز.  منسجم‌ام حالا. / در طریقت …

ادامه مطلب

  - دقتی‌ست در پوست ِ آب، وقتی که لحظه‌ی تدریجی مرگ‌ام را به آن اضافه می کنم. و در آن جلا، شکل ِ تو می‌رخشد.  از بدن‌های بسیار، آب‌های سفید ِ غلیظ بسیار، مرگ‌های مدام رویا در واقعیت ِ پوست، به شکل تازگی تو بازمی‌گردم آب. به عطر نمک و فروافتادن ِ صورتی در درون ِ سنگ که دقت ِ لامسه‌ی آب را تکرار می‌کند. از مرگ‌های مداوم‌ام در …

ادامه مطلب

-   به شرم آبی که بر نماز ِ قلبی سرد می نشیند روی برف چهره‌ی مجلای ترا می یابم که می خندی. به تصویر مخمری بر آب های سرخ ، به رقص های فلز به هجوم ِ فلز به تصویر تکرار شونده‌ی به حبس زیبایی در ریه های محیط که از تصعید محیط ریه ایی در زیر رگ تو به پوسته‌ی بهار می رسد.  من در این مستی مجلا، …

ادامه مطلب

-   چیزی در درون ِ راهی می سوزد که منتها به سفیدای قلب ِ رسته از جهان است. چیزی که از جهان، به حجم ثابت کره، حضوری ورای تحمل‌اش می‌انگارد، و جهان از جرم ِ خودش در بیداری چشم تو، سایه‌ایی به درون ِ پشت ِ چشم ِ دیگرم می ریزد، تا در خاب، چند طیف ِ ساده از رنگ های کره، عمیق تر در من بیدار شوند. در …

ادامه مطلب