-
( چرا ) شعر ( امری ) زبان مند است.
-
شعر ماهیت کلامی ندارد فقط. شعر ریخته و آمیخته ایی ست از آنچه که در محیط رخ می دهد و این آماسیدن و جمع آوری و ریختن و تنیدنش، شعر را یک امر درونی نمی کند. شعر چشمی بیرونی دارد و فضای بیرونی چشم های شعر، قرنیه های آن نیست فقط، محیطی ست که در آن شعر اجرا می شود. اجرای شعر، با کلام نیست فقط:
شعر - رویاست - و رویا بی بدن می بارد. کلمه ست که استخوان می افزاید به تن وهم و خون رویاهاست که قلب واقعیت ( یعنی همان که مخاطب ادراک اش می کند ) را می تپاند. این تپش، امری ست که شعر را تبدیل به یک پدیده ی زبان مند می کند.
زبان در این استوا، به صرف ابزار نمی ماند. زبان پیام را انتقال نمی دهد. بدن اش را می افزاید به بدن دیگری، در ذهن او می آمیزد و این هم خوابگی، تجربت شعر است، و در تجربت شعر ما هفت تن داریم:
یک ام: بدن شعر ( همان که می خوانیم )
دوم : بدن واقعه ( که شعر از آن آغوز می گیرد )
سوم : بدن شاعر ( که مرکب از چند بدن است )
چهارم: بدن مخاطب ( که مرکب از چند تن است )
پنج ام : بدن یافتگی ( آن چه شعر خودش را از آن طریق به ارضای فراتنی می رساند. )
شش ام : تن سایه ها ( که از آن چه که در شعر گفته نمی شود، روایت دارد )
هفت ام : بی تنی ( که مماس پوست شش بدن دیگر، در تجربه ی نامرئی مرگ ابژه در همان بدن یک ام است. )
حال زمانی که در این تن ها، برخوردی درونی تر از واقعه داشته باشیم، در بدن یک ام - شعر یک امر زبان مند تلقی می شود که بر اساس استوای خود، ستون تن شعر را حد می زند و این یعنی که زبان در هر شعر، باید تا اسلوب مربوط به خود را داشته باشد. اسلوب درونی شعر و پوسته ی بیرونی آن صرفا یک فضا نیست، تجربه ایی از مداومت زیست در بدنی ست که حضور یا شهادتش، رفتاری زیستی را در قلب واقعه و از آن تعیین می کند و اگر این هویت، انسجام، زبان درونی و زیست های بیرونی را ایجاد نکند، شعر از همان لحظه ی میلاد ( که از آغاز جهان شکل گرفته و نقشی از آن به اینجا رسیده ) مرده بود و به همین مردگی ها، گواه می شود داد که شعری که بدون امریت زبانی باشد وجود ندارد. و بنا به همین گزاره، این بدن ها در یکدیگرند، هیچ تنی از ابتدا - به جز آن سکوت معظم قبل از انفجار - حادث نبوده و تن یک ام، ناشی از همین بدن هاست.
امر زبانی در تصنع شکل نمی گیرد، یک حالت است، یک رفتار غریزی ست که میل به قید واقعه را در حرکات عضلات خود به فضا و محیط نزدیک می دارد. حال اینکه شاعر، تن زنده ی شعر خود را در مزار دسته جمعی عامیت های ذهن، به صلیب زیبایی شناسانه یا حرکات تقلیدی بکشاند، بارقه هایی از کدری نور می آورد در ذهن محیط. شعر رهاست، رگ وحش دارد، زبان خام و سوخته دارد، گداخته و بی انتهاست شعر که اگر در اسلوبش همه چیز، به گاه باشد، در تن هفتمی می افتدد که پیش از میلاد جهان بوده و در روزمرگی ها به مکث میان بوسه و سکوت پس از رگبار اشارت دارد و در پس جهان میلاد می کند خودش را دوباره - بی کلمه - .
-
پی نوشت:
ما در جهان زیستی، چند میلیارد تن داریم، و همه ی آن ها در همین بدن داشتن و شمایل کلی به هم حد می زنند. پس زبان مندی شعر، اینجا باید چیزی بیشتر از طبیعت تن اش باشد، باید بروز واقعه را، زیست و خون رویا در آن دید، یا به سکوتیدنش گرایید. زبان ( بدن ) اشکال مختلفی دارد، اما آن حیاتی که به مرگ نزدیک تر است، محو تر و بارز تر می شود و برای همین، آن بدن بارز، آن صوت الهی، آن تن ناپیدا، آن ناشعر رسته از سکوت، مفصلی از زبان را در تن تاریخی زیست می انگارد که بدن ها را از بدن اش می زاید. شعر خوب، آغوز زبانی دارد، می توان از آن کلمه چید، بالنده دیدش، می توان به آن کلمه افزود و منقبض دیدش، چرا که بدن ( زبان ) زیستی پویا دارد. اسلوب تن و شعر می تواند یکسان باشد، اما فرم آن، رسالت آن و ماهیت آن، در لحظه مرگ اش ( سروده شدن ) تفاوت را در اندازه ی جهان می کارد.
-
جستار: هویدا از سکوتیدن.
تصویر: نقاش فقید، واحد خاکدان.
