اَشکال بارش - ۱
( پیوستگی باران )
-
در زیست ِ زیبایی یک پروانه قلب ِ جریده‌ی من، طیف های نور را از آلام ِ یک خورشید در انسجام ِ یک بوسه تصعید می‌کند و باریدن ِ تو از روندگی‌های گیاهی ِ یک عشق، گویا تر است. بدن چگونه می‌بُرَد، برف چگونه بر گونه‌ی خورشیدی تو، از تن ِ ابری من در اتاق انجماد می‌گیرد و قرنیه اینجا در انقطاع ِ زمان، بهاری گویاتر دارد از تنِ دیگری.
می‌رود از اینجا، کودکی و وقت‌های تو، و در خلوص ِ بندر چشم‌های تو، آبیْ از دریا صورتی دیگر دارد که در انسجام ِ بُرش ِ تن‌های من، به صفحات ِ رشدیِ یک رویا می‌رسد.
در بدن های تو بالغ شدن را، لب‌خندیدن را و لحظات ِ گسست ِ رویا را از چشم‌های تو آهوانه می‌کند خیرگی.
شعر ِ تو، تنی ساکت است که رفتار ِ رویا را در محیط، طبیعی می‌کند و از شکنندگی ِ بلور‌های تو، باران، لخته‌ایی خون در زهدان ِ ابری تن ِ من می‌کارد.
فشردگی ِ بهار در پوست ِ تن ِ تو می‌ترکد و از پستان‌های فلزی، لب‌های فلزی و ماهیچه‌های عینی ِ شلیک ِ تو به مسافتی از قلب ِ من با تو، شهادتی دوّار خواهم داشت در نزدیکی‌ام به عشق.
حالا که قلب ِ آهو در تصعید ِ محیطی یک رویا، رفتار واقعیت ِ انزال ِ دریا را در سطح ِ خورشیدی می‌آرد، در سرگشتگی‌های زیبایی زیست ِ سفیدی پروانه به سطح ِ اتاق، من در بازوهای تو، در چرخندگی‌های صورت ِ تو، در جنون ِ دوّار انسان و در مسافت‌هایی از تنی ِ در آن‌لحظه در آن‌جا به مرگ ِ آینه در زمان، قطعیتی می‌دهد:
به اندرون ِ تو می‌چمانم حجم‌های تنفس ِ طبیعیْ از یک قرنیه را که در - زیبایی - لکنتی می‌اندازد.
از خورشید تا رنگ، لکنت ِ تو، پروانه‌ایی‌ست که مرگ را می‌آرد به طیف‌های پُر ِ بکارتی که صراحت ِ انسانی را می‌درَد و در وحش ِ یک شکوفیدن از تن، به قلب‌های محیطی می‌زند. تن‌ام را متلاشی می‌کنی، از قطعیت ِ یک رویا بازمی‌گردانی، به وهم ِ طبیعی محیط می‌زنم، در تاکیّ‌ات عصب ِ مستی، زمان‌های تن‌ام پژمردگی‌ایی انسانی دارند و در چسبیدگی ِ به حنجره‌های تو، باد شعری ساکن می‌دارد از مثلگی ِ هجای خواب.
پینه بستگی‌های شفیره‌ی نور، که لحن ِ پریدن را از مرگ‌های رنگ دارد، در تپش‌های بارانی ِ انزوای تو، به صورتی بدل می‌کند آب را که آلام ِ یک تن است.
