-   میانه ی حضور روان در ساز و کار زیستی، شکلی از بود او در نازیسته و میل به تصرف آن با نابودگی، بود خودش و زیسته های او، چهارچوبی از کاربست های رجعت به ناهشیار و هشیار اش، شکل عمقی از حضور ِ او را در قالب ِ شخصیتی‌اش به او می دهند. در میان همین تعلیق ها، رسوخی در سطح مقطع روان او، بر اساس عدم پاسخ …

ادامه مطلب

- در سطح مقطع روانی ِ فرد، مکان ِ اتکای او، به خود بازمی‌گردد. در خود، او سیالیت شخصی خودش را به درون ِ وقایع می‌برد، وقایع را به درون این سیالیت می‌آرد و از درون ِ تمام این حضور ها و حافظه‌ها حال و آینده‌اش را شکل می‌دهد. اما کلید شناختی ماهیت فرد پی‌ریزی شده در هسته‌های شناختی و تجارب او سو می‌دهد بود اش، به همین جهت، فرد …

ادامه مطلب

- - مادام زیست نهایت ِ درد، فهم واقعیت ِ ‌پدیده‌های عادی، برای فرد روان رنجور رنگ می بازد. فرد در ترومای خود باز می ماند و وابسته ی آن می ماند و مابقی ِ اتفاقات را در طیف ِ تعبیرپذیری آن مرکزیت ( مثلا جدایی از رحم مادر ) حد می زند. - شکستن ِ جداره‌ی رحم مادر با نور، آغاز درکی‌ست که در لحظه‌ی پس از آن رنج …

ادامه مطلب

_   بسیط می شود حضور در قامت ِ خود ِ پذیرنده‌ی دیگر در الفبای عشق. زخم، لبخند، اشک و بوسه بسطی به کره‌گی زمینی دارند که فضا را می‌درد تا انتهای منظره‌ی چشم. پیش از منظره‌ی چشم اما، نقب ِ دیگری خفته در درون، متلاشی کرده عنبیه‌ی عاشق را: معشوق بارزش می‌کند تنها. چشم ِ تازه به منظره‌ی تازه، همان معمای تئوس را پاسخی زیستی می‌دهد. تو همان تنی، …

ادامه مطلب

  یا نوشتن در جامعه‌ی ترومازده، راهی به کاویدن ِ خود دارد: چرایی استفاده از عرفان ِ چرک شده. - نبشتن، به تعبیری طی کردن ِ مسافتی‌ست، و برای من نوشتن، تعبیر مسیری دارد تا عافیت یافتن در کلمات. کلمه شفای من است. برای همین می‌نویسم: زیست ِ عفونت ِ زندگی. به درون ِ کلمه می‌برم خودم را، کلمه را به درون ِخودم می‌برم، نقب می‌زنم، تنفس می‌کنم از ریه‌ی …

ادامه مطلب

-   در گستره‌ی زیستی انسان ِ امروز، بیش‌شدگی تعامل با اطلاعات و داده‌های مصرف‌محور مفهوم پدیده‌های زیستی را گاه تا کالاشدگی حد می‌زند. خبر، ابزار مربوط به بقا و ضمائم آن، اشکال متفاوت خود ِ جهانی (چهره‌ایی استاندارد از مفهوم انسان که توسط پروپاگاندا تعبیه می‌شود)، فهم ِ انسان را مواجهه‌ایی یکه و خودگونه(آن‌گونه که خود شخصی، در برآیند فهمی خود از پدیده‌ها استنباط می‌کند) به سویی برده که شباهت …

ادامه مطلب

عشق، پذیرفتن ِ واقعیت ِ حضور دیگری و ضمائمش. اینکه دیگری حقیقتا تو نیست، اما میل به تو شدن دارد، می شکندت در مسیر پذیرش و تویی وجود ندارد در انتها که او به آن گرویده. به صورت های بسیاری نگاه برده‌ام، به صورت های بسیاری نگاه می‌برم. جز چیزی که خودم را در آن بیابم، چیزی نمی بینم. ارضای خودم، خشم ِ خودم، تجربتی در ویران‌‌شهر خودم. خدای این …

ادامه مطلب

- با علم به ماندگی ِ زیبایی چیزی از عتیق تا کنون، آن چیز جوهره‌ی حصولی پدیده ها نمی‌تواند باشد. حضور دارد. عینی‌ست. بیات نمی‌شود. تن ِ گندم ندارد. فساد ِ تن را پذیرا نیست. تن را پذیرا نیست. پس من چگونه در تو می خابم؟ در کدام ِ از حضور  ِ تو می‌یابم خویشتن را با تن ِ گندمگونم. آیا تمامی ِ چیزها حس ِ تهوع از بویی را در …

ادامه مطلب

- - هنگامی که کودک، از ذهنیتی در رحم ِ مادر به عینیتی دارای تن در همان‌جا تبدیل می‌شود، موجودی اجتماعی‌ست، چرا که تحت ِ بستری اجتماعی زیست پایه‌ایی خود را پیش می‌گیرد و در آن جا با رفتارهای دارای عقبه‌ی حیات، که بر پالایش و افزایش ِ کیفیت زیستی او تاثیر می‌گذارند مواجه است. این محور ذاتی که نگرشی بر مبنای حفظ بقای خود، در گرو حفظ بقای مادر …

ادامه مطلب

  -   در رابطه با کارهای من، خیلی از جاها وقتی که کار را دوباره می خوانم ( و نه بازخوانی می کنم )، فضایی می بینم که به شدت طبیعتی هذیان‌مأب دارد. از ریتم می افتد و خودش را می شکند، زبان و مفهوم را می شکند، و این به خاطر طبیعت نوشتن نیست/ که به خاطر طبیعت ِ چیزی‌ست که از دید آن می نویسم. برای من *وقتی …

ادامه مطلب