- ( چرا ) شعر ( امری ) زبان مند است. - شعر ماهیت کلامی ندارد فقط. شعر ریخته و آمیخته ایی ست از آنچه که در محیط رخ می دهد و این آماسیدن و جمع آوری و ریختن و تنیدنش، شعر را یک امر درونی نمی کند. شعر چشمی بیرونی دارد و فضای بیرونی چشم های شعر، قرنیه های آن نیست فقط، محیطی ست که در آن شعر اجرا …

ادامه مطلب

- - ( چرا ) شعر می تواند ( امری ) زنده نباشد . - شعر کجا پایان می گیرد؟ آیا لحظه ی رهایی قرنیه از منظره ی در شعر، شعر پایان یافته؟ خیر. (و این پاسخ بدیهی ست). برای تعمیق در این پاسخ، خیر را می کاوم. این را می کاوم که انسان از کجای کلام، مختصات شعر را یافت و شعر از کجای انسان، امری محیطی شد تا …

ادامه مطلب

- شعر در وضعیت ناشنیدن؛ تأملی درباره زبان، بدن و زیست انسان امروز   شعر، کلاژی از ابژه شاعر است؛ مجموعه‌ای از تکه‌ها، پارگی‌ها و پراکندگی‌هایی که از سطح و درون محیط برمی‌آیند و در چیدمانی تازه، منظره‌ای از کلمه را پیش چشم مخاطب قرار می‌دهند. شاعر، مخاطب شعر خویش است؛ هم‌زمان در جایگاه فاعل و مفعول، ناظر و موضوع، و در نهایت، محلول در چیزی که خود پدید آورده …

ادامه مطلب

- رویا و عینی! پاره ایی از یادداشتی اولیه، پیرامون شعر و بدن مندی       ادامه ی تجربتم در کلام، به سکوت می خورد و می شکندَم سکوت، مشت ِراز تصویر کودکی ام را در آینه باز می کند: خالی می بینم.  غایت نبشتن در من - حالا - همین خیرگی به سکوت است، پس از رگبار کلمه. تا در زیر باران حرف، مکسّربینی از خودم را در …

ادامه مطلب

- دیدن ِ زیبایی دیگری (معشوق)، عطفی‌ست در ما، برای دیدن ِ خود. - انسان به مسابه‌ی محیطی پیرامون‌محور، درک خود از خویشتن را از واکنش‌هایی نسبت به محیط پیرامونی خود بازمی‌یابد. در نتیجه دیگری نیز یکی از ارکان ِ محیطی‌ایی‌ست که فرد به وسیله‌ی آن به درک ِ خود می‌رسد. اما این دیگری، چه تفاوتی با دیگر مولفه‌های محیطی دارد، که آن را بارز کرده ( و یا میل …

ادامه مطلب

عشق:  می توانستم با تو به مرگ امیدوار تر باشم ! - آدمی با اتکا به دو بنیان روانی‌اش ( ماندن در خود - کشانندگی امیال )، همواره در تعارضی بین وضعیت فعلی زیست و وضعیت ِ نازیسته‌هایش به سر می‌برد و این تعارض، رنج ِ همیشگی ِ بودن اوست. در همین طریق از رنج است که آدمی خویشتن را در چرخه‌ایی پویا در از دست دادن و به دست …

ادامه مطلب

. - خواب های ساکت  ( بخشی از طبیعت زیستی شعر.شاعر ) - یکه و تنها بودن شکوفتن ِ گلی در سرما، زیبا نیست فقط. خون دارد. هیبت ِ خونی تنها نیست فقط، گواه ِ بهار است. در فصل های خون ِ همیشگی این خاک، در آوارگی جوانیدن ِ شاخه‌ایی منزوی که به درون ِ رنگ نقب می‌زند تا بی‌صورتی‌اش را آبی‌تر از نطفه‌های ابر بیالاید از تصویر، ایستاده من …

ادامه مطلب

  - درمان‌جو دریایی‌ست از بودن که مقید کرده خودش را به تنفس ِ حصاری حبابی، تا از پوسته‌ی شفاف ِ آن لمسی به تصویر ِ بیرونی دهد. درمانجو منظره‌ی دریاست، وقتی به خود نگاه می‌بَرد. شکلی از خود را در بخشی از دیگری‌اش می‌بیند، در خودش غرق می‌شود، به خودش می‌ریزد، در خودش می‌کاود تا به نامنتاهی‌ایی از جمع ِ دریاهای شخصی‌ایی بریزد که در آن، منیت یک جوهر‌ه‌ی …

ادامه مطلب

- بستگی، ایستادگی بروی بام و راه رفتن ِ بروی بام ِ روانی در هر فرد، گاه توازن ِ شخصیت اوست و گاه ریختگی‌اش در درون. آدمی در همین سیطره، تنهایی خویش را زیست می کند. اما عشق ِ اصیل مادامی حاصل می‌شود که فرد از مدار موازنه ها و حبس در عقده های شخصی که برگرفته از طرحواره های کودکی اوست، جایی جلوتر بیفتدد و فهم ِ خود را …

ادامه مطلب

- چرا زبان شعری دهه های ۳۰ تا ۷۰ با پس از آن تفاوت دارد؟ ( من چرا این گونه می نویسم. ) - نگاه ِ اجمالی به تاریخ معاصر این سرزمین، لغزش ها و لرزش ها و پسالرزش و لغزش‌هایی دارد که اثر خود را مستقیما بر زبان گذاشته یا زبان بروی آن. از نیما که جامه‌ی جدید به پیرهن کلمه‌ی عام وصله کرد یا جو ملتهب دهه‌ی هفتاد …

ادامه مطلب