- ( چرا ) شعر ( امری ) زبان مند است. - شعر ماهیت کلامی ندارد فقط. شعر ریخته و آمیخته ایی ست از آنچه که در محیط رخ می دهد و این آماسیدن و جمع آوری و ریختن و تنیدنش، شعر را یک امر درونی نمی کند. شعر چشمی بیرونی دارد و فضای بیرونی چشم های شعر، قرنیه های آن نیست فقط، محیطی ست که در آن شعر اجرا …

ادامه مطلب

- - ( چرا ) شعر می تواند ( امری ) زنده نباشد . - شعر کجا پایان می گیرد؟ آیا لحظه ی رهایی قرنیه از منظره ی در شعر، شعر پایان یافته؟ خیر. (و این پاسخ بدیهی ست). برای تعمیق در این پاسخ، خیر را می کاوم. این را می کاوم که انسان از کجای کلام، مختصات شعر را یافت و شعر از کجای انسان، امری محیطی شد تا …

ادامه مطلب

- شعر در وضعیت ناشنیدن؛ تأملی درباره زبان، بدن و زیست انسان امروز   شعر، کلاژی از ابژه شاعر است؛ مجموعه‌ای از تکه‌ها، پارگی‌ها و پراکندگی‌هایی که از سطح و درون محیط برمی‌آیند و در چیدمانی تازه، منظره‌ای از کلمه را پیش چشم مخاطب قرار می‌دهند. شاعر، مخاطب شعر خویش است؛ هم‌زمان در جایگاه فاعل و مفعول، ناظر و موضوع، و در نهایت، محلول در چیزی که خود پدید آورده …

ادامه مطلب

اَشکال بارش - ۱ ( پیوستگی باران )  - در زیست ِ زیبایی یک پروانه قلب ِ جریده‌ی من، طیف های نور را از آلام ِ یک خورشید در انسجام ِ یک بوسه تصعید می‌کند و باریدن ِ تو از روندگی‌های گیاهی ِ یک عشق، گویا تر است. بدن چگونه می‌بُرَد، برف چگونه بر گونه‌ی خورشیدی تو، از تن ِ ابری من در اتاق انجماد می‌گیرد و قرنیه اینجا در …

ادامه مطلب

- - از بسیاری های تو، آفتاب رُکعتی برمی‌داشت تا به هجو ِنور، رنگ را مثله بدارد: و در چشم‌های تو بسیاری‌های آفتاب را دید‌ام. حمل می‌کند زمان، رُقعت ِ پوست را در اندرون ِ ذهن محیط تا سماجت ِ گیاهی یک عشق را بیاورد اینجا: دقیقا روی سطح. لَختی دارد نور اینجا، در تلفظ ِ مثلگی ِ واقعه تا در هجای شعر، باد بباراند حجم‌های زمان را.  من را …

ادامه مطلب

- شرقیانه‌ی آگاهی که از سلاله‌ی بوسه می‌خیزد، اقاقیِ عطر تو دارد تا آفتاب ِ وقت را در آب‌های چشم‌ات قِسم کنی. در معراج ِ دهان ِ تو، پرنده سهمی از باران را می‌گرید بر عقوبت ِ انسان و شعر و محیط می‌نشیند در استوای زیبایی. حالا که از تنباکوی بوسه، آگاهی ِ انسانی‌ام مسخ می‌گیرد و در میانه‌ی محیط می‌افتد وزن از ضرب ِ عنبیه، بازمی‌گردد لمس از پوسته‌های …

ادامه مطلب

- من با تمام ِ حجم ِ زخمی قلبی که از حافظه‌های زیسته‌ی یک انسان ِ منزوی می‌تواند در دریا داشته باشد، به روی سطح ِ پوست ِ رویای تو، نزدیک‌تری از خواب را در حنجره‌ی بوی اندام ِ یک گیاه آویخته‌ام. به خواب‌های من آب می‌زنند. آب ِ سبز، صورت ِ تو، سطحی‌ست دو بعدی، تو همیشه با غریزه‌ایی از یک شکل ِکاملا انسانی از زخم در خواب می‌روی. …

ادامه مطلب

- مِه که می‌گیرد محیط را، فواره‌ی رویا در رگ ِ من نبض می‌زند و به عتیق ِ کلمه در پیوند ِ با حال، گیاه تن ِ تو بارانی‌ست نیامده در شکل ِ مالکیت به نَم، وقتی که مِه می‌گیرد محیط را. باران ما را از هم فاصله خواهد داد، باران، هویت ِ تن ِ توست، گیاهِ مجنون ِ مداوم ِ ذهن من باران است، در تو خواب خواهم بود، …

ادامه مطلب

- مکث ِ میان ِ لمس ِ تن و ُ ادراک ِ فضایی یک ستاره در هیأت ِ حافظه‌ی قلب، حقیقتی‌ آبی‌تر از بوسه در آب حل می‌کند که از مرگ‌های تن، رنگ ِ یکی از اضلاع ِ بهار را بگیرد و در همان سوگ، به زیبایی ِ تو برساند زمان و محیط را، در رگی کاملا واقعی. حالا که از طبع ِ مرگ پذیر ِ آب، شکست ِفضایی را …

ادامه مطلب

  در فضای پیش از تپیدن قلب  ( در سپید ِ تر  / یا خون از کجا خواهد رسید. ) - من که از تمام ِ حجم های دنیا، یک جرعه از باران ترا به دل رجعت داده‌ام، سهم پرندگی از یافتگی آسمان خواهم داشت و با جسمی لطیف در مسافتی از عقوبت ِ بهار ایستاده‌ام که عِطر گل را دیوانه خواهد کرد و به محیط خواهد باراند وقت را. حالا …

ادامه مطلب