1-1

-

ساق های گیاه در تن بتنی گلو، وقتی که شعر از فرم ِ تن‌ات در محیط ِ اتاق تفاوت ِ در دقت ِ نور است. گیاه ِ ضمنی واقعیت ِ تو، مدامی ِ کارکرد ِ زبان ِ تو در حنجره‌ی محیط. تعلیق ِ بین ِ فضای تن و سایه‌اش که دقتی در شعر دارد. شکل ِ ایستای بوسه / طرز  ِ ایستادن بوسه بر لبه‌های کف ِ موج / لب ِ زخمی که شوری ِ نمک تازه‌اش دارد ، حافظه‌های دریا را می‌شکند، اینجا در اتاق، در بکارت ِ مدام ِ تنهایی، بر خون ِ بکارت ِ ماسیده‌ی روی روتختی از فواحش ِ عینی ِ بدن‌های تصنعی به حافظه‌ی عشق ِ شنی انسان می‌زند و نام ِ ترا در فرورفتگی یک بدن ِ خفته در درون ِ شن مجلا تر دارد. نقب ِ حافظه‌ی معنی ِ چیزها در تنهایی ِ من در درون بی محیطی ِ کلام در گلو/ در اشکال ِ حافظه‌ی محوشده‌ی میان ِ من و تو و دریاهای فاصله‌ی بین ِ چیزها که فساد ِ جسدهای ماست تا در هوا بدون ِ تن، به ابری دچار شویم تا در شفیره‌ی باران، احتمال ِ امکان هرچیزی را قطعی تر از کروی بودن ِ حدقه‌هامان در هندسه‌ی محیط بکاریم. اَلا ای گیاه ِ شکل پذیر  ِ تن، ای گیاه ِ همه‌ی تن‌ها : کلمه‌ی سکوت: وقتی که نقب ِ به درون ِ تو دارم در فضای خالی ِ حنجره‌ات بغضی دچار  ِ ابر ام. تن ِ تقلیل بافته‌ام به دریا،انسان و شعر، چگونه آینه‌وار از بدن ِ عینی ِ تو می‌گرید بر تن‌های بی‌شمارش در شکل‌های فرورفتگی ابد در یاخته‌ی شن. 
-