2-

۲

-

طیف رمنده‌ی سبز که به زمختی ِ نافهم ِ فلز می فهماند ظرافت ِ پوسته‌ی بلور را در عنبیه تو تکرار می شود: مادام ِ نگاه ِ من به تو وقتی که تن‌های دریایی ِ پراکنده را در شکل ِ ابری می گریم- آن جا من نیستم، آینه نیستم، آب یا کمانه‌ی حرکت ِ یک بوسه‌ی آب بر صورت ِ گیاه‌ام تا واضح تر بشوید تصویر ترا از محیط. و یاخته‌ی فشرده‌ی خط که بیرون می ریزد از درون ِ طبیعت ِ سفیدی به کره‌ی تکرارشونده‌ایی از زمان می خورد/ زمان اینجا در شکل ِ من، آینه، آب یا کمانه‌ی حرکت ِ شلیک به میانه‌ی تن می‌خورد و بکارت ِ برف در تمام ِ سیر زمان زیر دندانِ رگ‌اش را می ترکاند. تصویر  ِ رونده‌ی برف ، سپیدی پوشاننده‌ی تن ِ تو در اتاق و مراقبت ِ از تاریکی ِ حفره‌ی بکارت ِ رگی که در زهدان ِ حیوان، تن‌های باکره را می‌کشاند به شفیره‌ی گیاه ایستاده ست اینجا روی سطح ِ آیینه ، وقتی در مفصلی از تکرار در درون ِ بعدهای ابدی آب، ترا در این تن تصعید کنند. به محیط پرتاب می‌شوی. کره‌ی حضور ِ تو به بی انتهایی محیط ِ اتاق پرتاب می‌شود، سپیدی ِ تن تو، خشم ِ گرما در تنانگی ِ خفتنِ حفره‌های سیاه ِ آدم برفی در آینه، به درون ِ ذره‌ایی از یاخته دقتی می‌دهد به کاویدن ِ خون ِ سبز  ِ زمخت ِ گیاه که پژواک ِ سکوت ِ برف را در منظره باکره نگاه می‌دارد. با تن های بسیار به تو نهیب می زنم، با نوج ، عزلت ِ بهار، یراق ِ ترا از میان ِ شش و حدقه‌ات به بوسه می کشم. دهان ِ سرخ تر ِ تو از بوسه، میل به ترکیدن ِ رگ، به افتادن ِ در درون ِ سکوت حین ِ بوسه و تبخیر تن ِ تصویر در رو به روی آینه، وقتی که با بخار تمام ِ حافظه‌اش را بر روی آینه ابدی می کند.