۱
-
گیاه ِ پنبه، وقت انسجام ِ حرکات ِ طیف ِ نور در درون ِ پذیرش محیط به عمق ِ حدقهی تو زده. بافته اشک بیصفتی خود را از سترونی ِ محیط در ابر. چند گزارهی معقول از بهار: مثل شکفتنِ گل، شکافتن ِ خاک/ و گزارهی ابدی حضور ِ فراموشی روی سطح ِ شن، وقتی که عمق ِ پای روی رحم ارتجاع دارد در زمان: می شکند نور، رنگ می رود، سطح ِ محیط میتپد، دریا دیده، دریا خفته، در تن ِ جدید دریا عمیق می شود: من ترا می بوسم. اتفاق ِ شعر/ گیاه ِ پنبه، به خاطر آوردن ِ فراموشی ِ تکرار / جنون ِ مقطعی ِ ارضا شدن در بدن های مختلف ، پرخاش ِ عریانی: ادب بوسه - برخورد دیگر با شعر / با صورتی دیگر از کبودی های دور گردن ، کبودی ِ روی سینه : با تو کودک ترم ، سفید ِ سرخ ، ترس ِ سر از جنون ِ مقطعی : شکافتن ِ فک و شکوفتن بوسه/ کلمه : اتفاقی که از شعر دور می کند. پنبه در آتش می سوزد. در پروانه شدگی ِ محیط ، کوبیدن ِ به سنگ / سر کوبیدن ِ به سنگ ِ کلمه / به نشنیدن ِ کلمه در دهان ِ محیط و هوا ، بوسه : چند گزارهی ممتد : شکل دست های تو و تصادف ِ دست های تو وقتی در تن من کاشته میشوند.
سکوتی بزرگ من را می برد و تنها تر از چیزی هستم که هذیان های واگفته ام را به کسی به جز فراموشی در تکرار ِ نبض تن دار کنم. ایستاده ام بر روی شانههای جنین ِ جهان. یگانهام. منظرهایی ام که از درون ِ ناظر به آینه می نگرد: ناظر گریه می کند: اشک ِ بی صفت ِ سترونام از دهان ابر که در حتجرهی محیط، گردش فضا را لکنت می اندازم/ بوسه: اتفاق شعر / خمپاره: انفاق شعر: کوبیدن به سنگ / رقص پروانه : اتفاق شعر / شکوفتن ِ گیاه پنبه / سوختن ِ پروانه / رنگ ها در طیف های سوختگی - در پایان : اتفاق شعر / ایستادن ِ تن ام بر روی دریا و شکستن ِ زمان در تن های ما : اتفاق شعر / .
