- رویا و عینی! پاره ایی از یادداشتی اولیه، پیرامون شعر و بدن مندی       ادامه ی تجربتم در کلام، به سکوت می خورد و می شکندَم سکوت، مشت ِراز تصویر کودکی ام را در آینه باز می کند: خالی می بینم.  غایت نبشتن در من - حالا - همین خیرگی به سکوت است، پس از رگبار کلمه. تا در زیر باران حرف، مکسّربینی از خودم را در …

- دیدن ِ زیبایی دیگری (معشوق)، عطفی‌ست در ما، برای دیدن ِ خود. - انسان به مسابه‌ی محیطی پیرامون‌محور، درک خود از خویشتن را از واکنش‌هایی نسبت به محیط پیرامونی خود بازمی‌یابد. در نتیجه دیگری نیز یکی از ارکان ِ محیطی‌ایی‌ست که فرد به وسیله‌ی آن به درک ِ خود می‌رسد. اما این دیگری، چه تفاوتی با دیگر مولفه‌های محیطی دارد، که آن را بارز کرده ( و یا میل …

عشق:  می توانستم با تو به مرگ امیدوار تر باشم ! - آدمی با اتکا به دو بنیان روانی‌اش ( ماندن در خود - کشانندگی امیال )، همواره در تعارضی بین وضعیت فعلی زیست و وضعیت ِ نازیسته‌هایش به سر می‌برد و این تعارض، رنج ِ همیشگی ِ بودن اوست. در همین طریق از رنج است که آدمی خویشتن را در چرخه‌ایی پویا در از دست دادن و به دست …

. - خواب های ساکت  ( بخشی از طبیعت زیستی شعر.شاعر ) - یکه و تنها بودن شکوفتن ِ گلی در سرما، زیبا نیست فقط. خون دارد. هیبت ِ خونی تنها نیست فقط، گواه ِ بهار است. در فصل های خون ِ همیشگی این خاک، در آوارگی جوانیدن ِ شاخه‌ایی منزوی که به درون ِ رنگ نقب می‌زند تا بی‌صورتی‌اش را آبی‌تر از نطفه‌های ابر بیالاید از تصویر، ایستاده من …